Ik reed met mijn eigen wagen Tunesië binnen voor drie weken vakantie: bij het inschepen terug bladerde de douanier door mijn paspoort en wees naar één ontbrekende regel

Bij het inchecken voor de ferry terug naar Europa bladert de douanier rustig door je paspoort, tot hij ineens stopt. Zijn vinger wijst naar een lege plek waar eigenlijk iets had moeten staan. Geen stempel, geen aantekening, niets. En op dat moment realiseer je je: dit gaat een lang gesprek worden. Wie met de eigen auto Tunesië binnenrijdt voor een vakantie van drie weken, ontdekt bij terugkomst vaak pas hoe streng het land toeziet op één simpele regel, een regel die weinig reizigers vooraf kennen maar die het verschil kan maken tussen een vlotte overtocht en uren oponthoud in de haven.

Samenvatting

  • Je auto wordt bij binnenkomst in Tunesië geregistreerd in je paspoort en vormt één administratief geheel met jou
  • Ontbreekt de aantekening bij vertrek, kan het uren oponthoud in de haven betekenen
  • Een simpele check bij aankomst voorkomt alle ellende bij je terugkeer

De ontbrekende regel: je auto staat letterlijk in je paspoort

Wat weinig Nederlandse en Belgische automobilisten weten, is dat een auto bij binnenkomst in Tunesië wordt gecontroleerd. Ook administratief wordt gekoppeld aan de bestuurder. Volgens de Belgische overheidsdienst Buitenlandse Zaken geldt namelijk: bij binnenkomst in Tunesië wordt het voertuig ingeschreven in het paspoort van de bestuurder, en de bestuurder kan Tunesië niet verlaten zonder dit voertuig. De auto en het paspoort vormen vanaf dat moment een onafscheidelijk koppel, tot je het land weer verlaat.

Reizigers die deelnemen aan rally’s of lange roadtrips naar Tunesië bevestigen hetzelfde patroon. Op fenix-rally.com, dat reizigers voorbereidt op grensformaliteiten, staat het nog directer: wanneer je Tunesië met een voertuig binnenkomt, wordt dit voertuig geregistreerd in je paspoort, wat betekent dat je het land alleen samen met datzelfde voertuig kunt verlaten. Vertrekken met het vliegtuig en de auto door iemand anders laten terugrijden, is dus gewoon niet toegestaan. Ook reizigers op Tripadvisor herkennen het scenario: de auto wordt in je paspoort gestempeld en je kunt niet vertrekken zonder die auto.

Die ene ontbrekende regel in het paspoort, waar de douanier bij het inschepen naar wijst, is dus zelden een toevallige leegte. Het gaat om de aantekening die bevestigt dat het voertuig correct is geregistreerd bij binnenkomst, of dat de gegevens overeenkomen met wat er destijds is genoteerd. Ontbreekt die koppeling, dan kan de douane niet zomaar vaststellen dat de auto die nu voor de boot staat, dezelfde is als die drie weken eerder het land binnenreed.

Waarom Tunesië hier zo streng op toeziet

Deze regel komt niet uit het niets. Reizigers die vaker met de auto naar Tunesië trekken, wijzen op een achterliggende reden: de overheid wil voorkomen dat buitenlanders hun (vaak oudere) auto achterlaten in het land. Op een reisforum wordt het treffend samengevat door een ervaren bezoeker: je mag een voertuig niet permanent invoeren of achterlaten als het ouder is dan een bepaalde leeftijd, onder meer omdat men denkt dat toeristen hun afval willen dumpen. Diezelfde bron merkt op dat de import- en douaneregels ook te maken hebben met de omgekeerde beweging: Tunesiërs die in Frankrijk of Italië witgoed kopen en dat op de imperiaal het land binnenrijden. De grens is een sluis in twee richtingen, en de douane houdt beide stromen scherp in de gaten.

Dat verklaart ook waarom voertuigen bij aankomst in de haven van Tunis regelmatig grondig worden bekeken. Bij aankomst in de haven van Tunis kan de douane steekproefsgewijs vragen om je bagage te controleren, vooral bij busjes en volgeladen voertuigen. Wie met een auto vol spullen aankomt, moet dus rekening houden met een extra controle, niet uit onwil van de douane, maar omdat het systeem nu eenmaal is ingericht op het tegenhouden van sluikinvoer.

Wat er praktisch in je paspoort terechtkomt

Internationale douanegidsen bevestigen dat dit geen incidentele Tunesische eigenaardigheid is, maar staand beleid. In een officiële importgids voor verhuisbedrijven staat het zwart op wit: de voertuiggegevens moeten worden gestempeld op het paspoort van de importeur. Datzelfde document benadrukt dat een tijdelijk ingevoerd voertuig maar een beperkte periode in het land mag blijven, wat betekent dat de klok al begint te lopen zodra je de haven binnenrijdt.

Hoe je deze valkuil vermijdt

Het goede nieuws: met wat voorbereiding is dit probleem volledig te voorkomen. Zorg er allereerst voor dat je paspoort voldoende lege pagina’s heeft, want het paspoort moet minimaal één lege visumpagina bevatten voor het stempel van de douane. Een paspoort dat al vol staat met stempels van eerdere reizen, is precies het soort document waarbij een douanier de aantekening over het hoofd kan zien, of waarbij er simpelweg geen ruimte meer is om alles netjes te noteren.

Controleer bovendien direct bij binnenkomst, nog voordat je de haven verlaat, of de gegevens van je auto daadwerkelijk in je paspoort zijn genoteerd. Een paar seconden dubbelchecken bij de douanebalie kan drie weken later uren wachttijd schelen. Neem verder altijd de juiste documenten mee de boot op: een geldig paspoort, het autoverzekeringsbewijs (groene kaart) en de ferry-reservering, en houd er rekening mee dat soms ook het kentekenbewijs wordt gevraagd.

Wie de auto leent van iemand anders, zit overigens met een extra complicatie. Volgens de Kamer van Koophandel mag je in Tunesië alleen in de auto van iemand anders rijden met schriftelijke toestemming van de eigenaar, en die toestemming moet officieel gelegaliseerd zijn voordat je vertrekt. Reis je met je eigen, op je eigen naam geregistreerde auto, dan vervalt die stap, maar de koppeling tussen paspoort en kenteken blijft hoe dan ook bestaan.

De volgende keer dat je met de auto de haven van Tunis binnenrijdt, klaar voor drie weken zon, kustwegen en woestijnritjes, loont het dus om net iets aandachtiger te zijn bij dat eerste stempel. Die paar regels in je paspoort lijken onbeduidend, tot je ze op de terugweg mist. En dan blijft de vraag: hoeveel reizigers weten eigenlijk dat hun auto, zodra ze de grens over zijn, formeel met hen verbonden blijft tot de laatste dag van hun reis?