Hij ging zelf in hoger beroep, hoopte op vrijspraak, en verliet de rechtbank met een hogere straf dan hij al had. Op 7 mei 2026 veroordeelde het gerechtshof Amsterdam de rapper Ali B tot drie jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Een uitkomst die Nederland verraste, de slachtoffers ontroerde en juridisch Nederland aan het denken zette over een ogenschijnlijk paradox: hoe kom je met een lagere eis van het Openbaar Ministerie toch op een zwaardere straf uit?
Samenvatting
- Ali B ging zelf in hoger beroep met hoop op vrijspraak – wat gebeurde er?
- Waarom eiste het OM minder, maar gaf het hof juist meer straf?
- Twee verkrachtingen nu bewezen: wat was het verschil met het eerste vonnis?
Wat het hof bewees, en hoe het eerste vonnis verschilde
De zaak draaide om vier strafbare feiten: twee aanrandingen en twee verkrachtingen, bij drie vrouwen. In 2024 sprak de rechtbank in Haarlem Ali B vrij van de aanrandingen; voor één verkrachting werd hij veroordeeld, maar de tweede, die van zangeres Ellen ten Damme, beoordeelde de rechtbank destijds slechts als een poging tot verkrachting.
Het hof acht nu twee verkrachtingen bewezen: die van Naomi tijdens een schrijverskamp in Heiloo in 2018, en die van Ellen ten Damme in 2014 tijdens opnames in Marokko. Precies dat verschil in kwalificatie is de sleutel tot het hogere strafmaat. Het zit hem vooral in het feit dat het hof, in tegenstelling tot de rechter in eerste aanleg, voldoende bewijs ziet voor een voltooide verkrachting van Ellen ten Damme. Waar de rechtbank eerder stopte bij ‘poging tot verkrachting’, is het nu officieel ‘voltooide verkrachting’ geworden.
De rechtbank was eerder tot haar conclusie gekomen omdat het slachtoffer zich hevig had verzet en Ali B uiteindelijk de kamer had uitgekregen. Maar haar verklaringen dat B “een beetje” bij haar zou zijn binnengedrongen, is voor het hof juridisch gezien een voltooide verkrachting: binnendringen is binnendringen, ook terwijl ze zich hevig verzette. Voor dit oordeel vond het hof voldoende steunbewijs, onder meer in de verklaring van de voormalige partner van Ten Damme.
De paradox van lagere eis, hogere straf
In 2024 werd er drie jaar cel geëist en kreeg Ali B er twee. Nu, in hoger beroep, eiste het Openbaar Ministerie twee en een half jaar, maar het gerechtshof legde toch drie jaar op. Hoe kan dat?
De eis van het OM was dit keer een half jaar lager dan de vorige keer, omdat de aanklagers wilden dat het hof rekening zou houden met de grote media-aandacht. Het hof dacht daar echter anders over. Het hof zegt te snappen dat de grote media-aandacht veel impact heeft gehad op het privéleven van Ali B, maar noemt dat geen aanleiding om de straf te matigen. De rapper had als bekend figuur kunnen weten dat zijn handelen “tot grote verontwaardiging in de samenleving had kunnen leiden.”
Sterker: het hof nam ook de houding van Ali B zelf mee in zijn oordeel. “De verdachte heeft de seksuele grenzen van beide vrouwen ernstig geschonden”, zei de voorzitter van het hof. “Wat ook meetelt in de straf, is dat de verdachte de beschuldigingen steeds heeft ontkend.” Ontkennen is op zichzelf geen strafverzwarende omstandigheid, maar het gebrek aan inzicht in eigen gedrag wél. Het hof stelde dat Ali B “de lichamelijke en seksuele grenzen van de vrouwen ernstig schond” en dat hij tijdens de strafprocedure “op geen enkel moment inzicht toonde in het kwalijke van zijn handelen.”
De vrouwen, het bewijs, de vrijspraken
Wat Naomi betreft: hoewel zij op sommige punten wisselend had verklaard over wat er die avond is gebeurd, maakt dat haar verklaringen voor het hof niet onbruikbaar. Op andere onderdelen bleef zij juist consistent, en die worden ondersteund door sterk steunbewijs. De verklaring van Naomi wordt ondersteund door twee getuigenverklaringen.
Bij Ellen ten Damme speelde ook de situatie kort na het incident een rol. Direct na de verkrachting vertelde Ten Damme haar manager dat Ali B te ver was gegaan en over haar grens was gegaan. De manager zag daarna ook de effecten bij haar: de zangeres gedroeg zich ineens timide, “wezenloos en leeg.”
Voor de aanranding van Jill Helena volgt vrijspraak. De verklaringen van de vrouw zijn wel geloofwaardig, maar er was niet genoeg steunbewijs om de aanranding wettig te bewijzen. In één geval was dat omdat het slachtoffer pas veel later iemand over het voorval had verteld. Naomi’s advocaat had eerder laten weten dat zij sinds de strafzaak zowel thuis als online wordt lastiggevallen en geïntimideerd. De zijkant van dit soort zaken, die zelden in vonnissen terechtkomt maar wél het leven van slachtoffers tekent.
Wat nu: cassatie, en de weg naar de Hoge Raad
Zijn advocaat liet weten dat Ali B “teleurgesteld, maar uiterst strijdbaar” heeft gereageerd op de uitspraak van het hof. Ali B was zelf niet aanwezig bij de uitspraak. Zijn advocaat liet weten dat geruchten over een vlucht van zijn cliënt “absolute onzin” zijn.
De volgende stap is cassatie. De advocaat van Ali B heeft al laten weten dat hij naar de Hoge Raad gaat, de laatste mogelijkheid om de uitspraak aan te vechten. Die zaak wordt niet opnieuw inhoudelijk behandeld; de Hoge Raad beoordeelt alleen of het recht op de juiste manier is toegepast. Zijn advocaat verwacht dat deze procedure bij de hoogste rechter een jaar duurt. Zolang hoeft Ali B nog niet de gevangenis in.
Voor velen in Nederland roept deze zaak bredere vragen op: over hoe het rechtssysteem omgaat met seksueel geweld door publieke figuren, over de bewijslast bij zedendelicten en over de positie van slachtoffers in langdurige juridische trajecten. Politieke partijen, deskundigen en belangenorganisaties spreken opnieuw over de aanpak van seksueel geweld in Nederland, waarbij de positie van slachtoffers binnen langdurige rechtszaken steeds meer aandacht krijgt in het publieke debat. Of de Hoge Raad het oordeel van het gerechtshof Amsterdam overeind houdt, wordt een zaak om nauwlettend te volgen. Maar één ding staat nu vast: het hoger beroep dat Ali B zelf initieerde, heeft hem geen vrijheid gebracht, maar een jaar extra cel.